[Fic Gazette] Bloody Part 2, [HBD] Aoi / Hikki
posted on 20 Jan 2007 02:12 by jenovalentine in Fiction, J-POP, J-ROCK*แทรกแผ่นดินหนีเจ้าหนี้ทวงฟิค*
(ฮา)
ใจเย็นค่ะ ใจเย็นลงแน่ฟิคน่ะ
แต่ก่อนอื่น
---
20 01 2007
葵さん、お誕生日おめでとう。
สุขสันต์วันเกิดค่าพี่โอย~!!
ปีนี้ก็ 28 แล้วสินะ
ลดความรั่วลงหน่อยสิตัวเอง~
(โอยไม่รั่วจะเป็นโอยหรอ...? อ่านั้นสิ... แล้วจะถามเองตอบเองทำไมเนี่ย)
ยังไงก็ขอให้มีความสุขมาก ๆ นะฮ้า
คิดอุ๊ ได้อุ๊ (เฮ้ย~) คิดอะไรก็สมปรารถนาเน้~
รักเฮียโอยน้า
แต่
รักไคจังที่สุด
วนกลับเข้าคนนี้จนได้สิน่า
ไม่ได้ลืม My First Love หรอกนะ
แค่พักนี้ไม่ได้พูดถึงเท่านั้นเอง
(รู้ไหมเอ่ยว่าใคร ฮา)
---
อะไร จะอ่านฟิคหรอ...
เด๋วสิ แปบนึง
---
19 01 2007
お誕生日おめでとう。
สุขสันต์วันเกิดให้ฮิกกี้ย้อนหลังค่ะ
ใครเข้ามา Blog แป้งก็คงนึกว่าแป้งชอบแต่พวก J-Rock สินะ
(หึหึ) คุณคิดผิดแล้ว
ฮิกกี้เป็นนักร้องญี่ปุ่นคนแรกเลยละที่ทำให้แป้งบ้าเพลงญี่ปุ่นได้
[กรี๊ด~!! ไม่ต้องมาทำหน้าไม่เชื่อกันเลยนะพวกเอ็ง!!!]
(เหมือนเป็น My First Love เลยก็ว่าได้ ... เวอร์!!)
ถึงแม้ว่าหลัง ๆ จะปันใจไปให้เหล่า J-Rock แล้วก็ตาม (ฮา)
แต่ยังไงก็ขอให้มีความสุขมาก ๆ โด่งดังไปทั่วโลกเลยเน้
(แค่นี้มันยังไม่พอ กร๊ากส์)
---
มาอ่านฟิคกันเถอะ (ฮา)
---
Title : Bloody
Characters : the GazettE
Author : Benison
Copy & Remake (แบบหน้าด้าน ๆ) : Jenovalentine
พรุ่งนี้พลบค่ำ นำหญิงสาวมาส่งไว้ที่หน้าปราสาท ไคจะเป็นคนรอรับ เสียงของเรย์ตะดังขึ้นจากระเบียงชั้นบนทำให้เหล่าชาวบ้านพากันหันขึ้นไปมองก่อนพากันเดินออกนอกปราสาทไปอย่างเงียบ ๆ
--------------------------------------------------
ในเมืองตอนนี้เต็มไปด้วยเหล่าชาวบ้านอีกครั้ง บ้างก็นั่งกอดคอกันร้องไห้ บ้างก็นั่งเปิดประเด็นถึงสิ่งที่เรย์ตะขอจากชาวบ้าน หมู่บ้านนี้มีหญิงสาวหน้าตาน่ารักอยู่เยอะเพียงแต่คงไม่มีใครยอมยกลูกสาวตัวเองเป็นเครื่องบรรณาการให้ปีศาจร้ายในคราบมนุษย์อย่างเรย์ตะแน่นอน ทำให้ประเด็นเรื่องนี้ถูกเถียงกันไป เถียงกันมาอย่างไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที
รูกิ... เอาไอ้รูกินั้นแหละไป เสียงของผู้นำดังขึ้นทำให้ทุกคนที่กำลังเถียงกันอยู่เงียบลง
แต่ว่ารูกิมันเป็นผู้ชายนี่ หญิงสาวร้องเอ่ยค้าน
จับมันใส่กระโปรง แต่งหน้าเข้าก็ไม่มีใครรู้หรอก หน้ามันหวานยังกะผู้หญิงอยู่แล้ว ผู้นำผู้ขึ้นตัดบทก่อนจะเดินออกจากกลุ่มไปปล่อยให้เหล่าชาวบ้านตะโกนถามกันเรื่องถ้าความลับแตก
คนโชคร้ายกลับเป็นเด็กหนุ่มหน้าหวานที่ไม่รู้เรื่องอะไรด้วยอย่างรูกิ เด็กกำพร้าที่ผู้นำเก็บมาเลี้ยงไว้เพื่อใช้งาน
กลับมาแล้วหรอครับ รูกิเอ่ยพรางรับเสื้อจากมือผู้นำที่ยื่นส่งให้เขาก่อนจะเดินไปนั่งลงกับโซฟาพรางถอนหายใจเถือกใหญ่
ชาครับนายท่าน รูกิพูดพรางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างเบามือและหันไปทำงานที่ค้างเอาไว้ต่อ
รูกิ... ไปเก็บของซะ พรุ่งนี้นายต้องออกเดินทางไปอยู่ที่อื่น ผู้นำพูดหลังจากยกชาขึ้นซดแล้วเดินขึ้นชั้นสองไป ทิ้งให้รูกิอึ้งกับคำพูดของตนอยู่ข้างล่างเพียงลำพัง
เราทำอะไรผิดหรอ... รูกิคิดพรางจัดกระเป๋าตามคำสั่ง น้ำตาใส ๆ ของเขาค่อย ๆ ไหลริน ถึงแม้จะไม่ใช่บ้านของเขา ถึงแม้ผู้นำจะไม่ใช่พ่อ แต่เขาก็คือผู้มีพระคุณของรูกิ
ค่ำคืนนี้เงียบสงบกว่าทุกวันเพราะไม่มีใครกล้าออกมาเดินในยามค่ำคืน และเรย์ตะก็เพิ่งจะอิ่มกับอาหารเย็นจนไม่อยากออกจากปราสาทไปไหนด้วย
รุ่งเช้ารูกิก็ยังคงรีบตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อเตรียมอาหาร และยังคงยิ้มต้อนรับวันใหม่ให้ผู้มีพระคุณของเขาเช่นเคย เขายังคงนั่งรับประทานอาหารเช้าร่วมโต๊ะกับผู้นำเหมือนเช่นเคยแต่ทว่าวันนี้ไม่มีแม้แต่คำพูดจาใด ๆ หลุดออกมาจากปากของผู้นำเลยแม้แต่คำเดียวในระหว่างที่รับประทาน
ฉันจะออกไปข้างนอก เตรียมตัวให้พร้อมซะ แล้วจะกลับมารับนาย ผู้นำกล่าวก่อนลุกขึ้นหยิบผ้าคลุมแล้วเดินออกจากบ้านไป
พลบค่ำผู้นำก็กลับมายังบ้านของตนพร้อมด้วยกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งและกล่องไม้ใบไม่เล็ก ไม่ใหญ่อีกหนึ่งใบ
ใส่มันซะ แล้วจะได้ออกเดินทางกันซะที ผู้นำเอ่ยกล่าวขึ้นก่อนส่งกล่องใบนั้นให้กับรูกิ ส่วนรูกิก็ค่อย ๆ รับกล่องนั้นมา แล้วเปิดดูของข้างใน มันเป็นชุดกระโปรงยาวสีขาวสะอาดมีลูกไม้สีขาวประดับอยู่นิดหน่อยตรงชายกระโปรง
มันคงดูดีไม่น้อยถ้าคนใส่เป็นหญิงสาว แต่ฉันเป็นผู้ชาย!!! รูกิคิดในใจพรางค่อย ๆ บรรจงหยิบชุดสีขาวขึ้นมา
ไม่ต้องสงสัย เอามันไปใส่ซะ เร็ว ๆ เข้า ข้าขี้เกียจรอนานผู้นำเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ทำให้รูกิต้องเดินถือชุดเข้าไปในห้องของตนที่อยู่ชั้นสองเพื่อเปลี่ยนให้เร็วที่สุดก่อนที่ผู้นำจะโมโห
โอ๊ย!! รูกิร้องขึ้นเมื่อเท้าของเขาเหยียบเข้ากับชายกระโปรงจนเกือบจะกลิ้งลงมาจากบันได ดีที่มือของเขาไวกว่าคว้าราวบันไดเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะค่อย ๆ เดินลงบันไดด้วยความระมัดระวังที่มากกว่าเดิม เมื่อเขาลงมาก็โดนพวกผู้หญิงจับแต่งหน้าและทำผม ไม่นานนักรูกิก็แปรสภาพกลายเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง ก่อนจะถูกส่งขึ้นรถม้าพร้อมด้วยกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบที่บรรจุเครื่องใช้ต่าง ๆ มุ่งตรงสู่ปราสาทของเรย์ตะ
รูกินั่งมองเมืองที่ค่อย ๆ ลับตาไปจากทางหน้าต่างบานเล็ก ๆ ในรถม้า เขาเพิ่งรู้จุดประสงค์ที่ผู้นำต้องทำแบบนี้เมื่อสักครู่ระหว่างที่เดินทางออกมา เขาได้ยินถึงเรื่องสิ่งที่เรย์ตะขอจากปากของคนที่ขับรถม้าทั้ง 2 คน ตอนแรกเขารู้สึกใจหาย แต่ในที่สุดเขาก็คิดว่ามันคือการกระทำเพื่อชดใช้บุญคุณ
ในที่สุดรถม้าก็หยุดจอดตรงหน้าประตูเหล็กบานใหญ่ และรูกิก็ถูกปล่อยลงหน้าประตูนั้นไม่นานนักรถม้าก็เคลื่อนตัวกลับไปยังเมืองทิ้งให้รูกิยืนอยู่ที่หน้าประตูเพียงลำพัง โดยมีกระเป๋าเดินทางที่พกติดตัวมาด้วยวางอยู่ข้าง ๆ รูกิมองรถม้าจากไปอย่างเงียบ ๆ เมื่อรถม้าลับตาของเขาไป เขาก็ยืนเกาะกับประตูเหล็กบานใหญ่มองตรงเข้าไปในประตูแลเห็นปราสาทตั้งอยู่ตรงกลางล้อมไปด้วยต้นไม้หนาทึบ ไร้ซึ่งแสงไฟลอดออกมาจากในปราสาท
ว๊าก!! รูกิร้องเสียงหลงทันทีเมื่อหันกลับมาสบตาเข้ากลับชายหนุ่มร่างบางที่มายืนอยู่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เธอคือคนที่พวกชาวบ้านพามาสินะ เสียงนิ่ม ๆ ของไคเอ่ยถามขึ้น
ชะ... ใช่ นายคือแวมไพร์หรอ รูกิตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเต็มไปด้วยความกลัว
ไม่เป็นไรฉันไม่ทำร้ายเธอหรอก ไคยิ้มเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นและหยิบกระเป๋าของรูกิเดินตรงไปยังประตูเหล็กบานใหญ่ที่ค่อย ๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้า ๆ
มะ... ไม่เป็นไรฉันถือเองได้ รูกิพูดพรางหยิบกระเป๋าออกมาจากมือของไค แต่ทว่าไคก็เดินนำเขาเข้าไปในปราสาทเสียแล้ว รูกิจึงได้แต่เดินตามไคเข้าปราสาทไปอย่างเงียบ ๆ
เร็วหน่อยนะ ท่านเรย์ตะไม่ชอบการรอคอย ไคพูดเร่งให้รูกิเดินเร็วขึ้น
อืม ๆ รูกิเอ่ยตอบก่อนจะเร่งฝีเท้าตามคนตรงหน้าที่เดินแสนเร็วให้ทัน ทางเดินจากประตูหน้าถึงตัวปราสาทไม่ไกลกันนัก แต่ทว่ากระโปรงยาวที่เขาใส่อยู่ดูท่าจะไม่เป็นใจนักถึงได้ พันแข้ง พันขา เขาอยู่เรื่อยจนไคต้องหยุดเดินเพื่อรอเขาอยู่บ่อย ๆ
ถึงแล้วละ ไคเอ่ยก่อนจะเดินนำเข้าไปในตัวปราสาท ประตูไม้บานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออกเมื่อไคเดินเข้าไป และปิดลงเมื่อรูกิเดินเข้ามาเรียบร้อยแล้วราวกับเวทย์มนต์ที่ทำให้รูกิรู้สึกประหลาดใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น แต่ที่น่าประหลาดใจมากกว่าเห็นจะเป็นตัวปราสาท เมื่อมองจากด้านนอกมืดมิด และน่ากลัว แต่ภายในกลับสว่างไสวไปด้วยคบเพลิงตามจุดต่าง ๆ และสวยงาม น่าอยู่
อ๋อ ลืมแนะนำตัวไปเลย ฉันชื่อ ไค เป็นคนรับใช้อยู่ที่นี่ มีอะไรก็เรียกได้เลย ไคแนะนำตัวอย่างสนิทสนม
ฉันชื่อ รูกิ ที่มาคงไม่ต้องบอกหรอกเนอะ รูกิกล่าวก่อนหัวเราะเจื่อน ๆ
รูกิ งั้นรูกิช่วยรีบเดินหน่อยนะ ฉันกลัวว่าท่านเรย์ตะจะโมโหน่ะ ไคเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่มลงกว่าเดิมเป็นการขอร้องรูกิ จนทำให้รูกิต้องดึงชายกระโปรงให้สูงขึ้นกว่าที่เคยแล้วเดินตามไคเข้าไปยังห้องโถงกว้างที่มีโต๊ะชุดรับแขกที่แดงตัดกับไม้สีทองอร่ามสุดหรูวางอยู่ตรงกลาง มีแก้วไวน์แดงถูกวางอยู่บนโต๊ะแต่ทว่าไร้ซึ่งร่างของบุคคลที่สมควรจะอยู่
อ้าว... ไม่อยู่หรือนี่ ไปไหนอีกแล้วนะ ไคบ่นพึมพำกับตัวเองก่อนวางกระเป๋าลงกับพื้นหันมามองรูกิที่มัวแต่มองซ้าย มองขวาด้วยแววตาที่แสดงถึงความตะลึงในความงดงามของปราสาท
รูกิรออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวผมมา ไคเอ่ยบอกรูกิทำให้รูกิที่มัวแต่หลงใหลในความงามหันกลับมามองคนตรงหน้าแล้วพะยักหน้าสองสามทีเป็นการตอบคนตรงหน้า
อย่าไปไหนละ ไคเอ่ยย้ำก่อนเดินออกจากห้องโถงไปทิ้งให้รูกิอยู่ในห้องโถงเพียงลำพัง
To be continues...
หลายคนที่อ่านอาจจะสงสัยว่ามัน Remake ยังไง
(เฉพาะคนที่อ่านต้นฉบับแล้ว)
เรตตี้ก็ยังเป็นแวมไพร์ หญิง(?)คนนั้นก็ยังเป็นกี้ แวมไพร์น้อยน่ารักก็ยังเป็นไคจัง
(ไม่ค่อยลำเอียงเลยนะเอ็ง)
ก็นะอิงต้นฉบับค่ะ
แต่ใบ้ไว้ก่อนเลยว่า
"ตอนจบไม่เหมือนแน่นอน"
และมีตอนพิเศษอีก 2 ตอน
โปรเจคฟิคที่ยาวที่สุดของดั๊นส์
T[]T"