(¯`·._.·[ HËRÊSY ] [ Jèñøvålèñtîñè ] [ DÈÃRS ]·._.·´¯)

Title : Flavor of Life
Author : Jenovalentine
Characters : the GazettE

- - - - - - - - - - - - - - - -

ไค!! เรย์ตะที่วิ่งมาจนถึงสวนสาธารณะเห็นไคนั่งอยู่บนชิงช้าก็รีบวิ่งเข้าไปหาอย่างไม่รอช้า
นายทำให้ฉันเป็นห่วงนะรู้ไหม เรย์ตะว่าพลางสวมกอดร่างบาง ๆ ของไค
แล้วนายมาทำอะไรที่นี้น่ะ มืดแล้วด้วย มันอันตรายนะ เรย์ตะถามต่อทันที
... ขอโทษ... ฉันแค่อยากอยู่คนเดียว ไคตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ
ไค... เรย์ตะเรียกชื่ออีกฝ่ายก่อนจะค่อย ๆ คลายอ้อมกอดและลุกขึ้นนั่งบนชิงช้าตัวข้าง ๆ ไค
ขอ...โทษ...นะ... เรย์ตะ ฉันขอโทษ... ไคพูดขึ้นมาก่อนที่น้ำตาจะไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง
ไค!! อย่าร้องไห้นะ เรย์ตะพูดพลางลุกขึ้นดึงร่างบาง ๆ ของไคเข้ามากอดเอาไว้ ไคเองก็กอดเรย์ตะเอาไว้แน่น
มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน... ทำไมกันอ้อมกอดของคนที่ฉันรักมันถึงได้อบอุ่นถึงเพียงนี้ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รักฉันก็เถอะ... ทำไมกันนะ... ทำไมฉันถึงปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ฉันต้องการอ้อมกอดของเขา ทำไมกันนะ... แต่ถึงอย่างนั้น... การที่ฉันได้รับอ้อมกอดจากคนที่ฉันรักโดยที่เขาไม่ได้รักฉันเลย... มันก็เป็นความทุกข์ที่ฉันไม่อาจจะปฏิเสธได้เหมือนกัน... ไคคิดในใจก่อนจะผลักร่างของเรย์ตะออกแทบจะในทันที เรย์ตะมีสีหน้างงเล็กน้อยกับอารมณ์ที่แสนแปรปรวนของไค
นายรู้ไหม... ทุกครั้งที่ฉันหลับตาลง... ภาพในวันนั้นก็กลับมาคอยกวนใจฉันตลอดมา... ไคค่อย ๆ หลับตาลงแล้วพูดขึ้นทั้ง ๆ ที่น้ำตายังคงไหลอยู่ตลอด
ฉันไม่ปฏิเสธหรอกว่าวันนั้นฉันมีความสุขที่ได้อยู่เคียงข้างนาย แต่... ไคหยุดเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจ้องมองเรย์ตะ
ฉันก็คงเป็นเพียงแค่ตุ๊กตา... ที่ได้รับความรักจากเจ้าของเพียงแค่บางครั้ง บางคราวยามที่เขาหยิบขึ้นมาเล่น
ฉันเป็นเพียงแค่ตุ๊กตา... ที่รักได้เพียงแค่เจ้าของของตนเท่านั้น... แม้ว่าเจ้าของของตนจะรักคนอื่นก็ตาม...
นายไม่ใช่ตุ๊กตาของใครทั้งนั้น... ไค เรย์ตะพูดขึ้นและแทบจะในทันทีที่เรย์ตะพูดจบไคก็สวนขึ้นมาทันที
ทำไมถึงไม่ใช่ล่ะ... บอกฉันสิ... ทำไม... ตัวฉันได้รับความรักจากนายก็เพียงแค่ช่วงเวลานั้น... ช่วงเวลาสั้น ๆ ในคืนนั้นเท่านั้น... แล้วแบบนี้มันไม่ได้หมายความว่าตัวฉันเป็นตุ๊กตาของนายหรืออย่างไรกัน

...... เรย์ตะนิ่งเงียบเขาไม่รู้ว่าเขาควรจะตอบอะไรออกไป เขาไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าหลังจากวันนั้นแล้วเขาแทบจะไม่ได้มีเวลาให้ไคเลย แม้แต่จะยิ้มให้กันสักครั้งก็ไม่มี จนกระทั่งมาถึงวันนี้ แต่นั้น... มันไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้รักไคอีกแล้วอย่างที่ไคเข้าใจ แต่เขาเองก็ไม่รู้จะพูดให้ไคเข้าใจได้ยังไง
ฉันถามนายอยู่นะ... เรย์ตะ... หรือนายจะบอกกับฉันอีกว่า ลืมไปแล้ว เรย์ตะ!! ไคถามก่อนที่น้ำตาที่ไม่มีวี่แววจะหยุดลงจะยิ่งเพิ่มขึ้น
ลืมไปแล้ว... คำพูดของไควนเวียนอยู่ในหัวของเรย์ตะ นี่เขาเคยพูดคำนั้นกับไคด้วยอย่างนั้นหรือ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวในตอนนี้เขาได้ลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้วจริง ๆ อย่างที่ไคพูดนั้นแหละ ถ้าไม่ใช่ว่าเขาฝันถึงเรื่องราวในคืนนั้นวันนี้ และไคพูดระบายออกมาแบบนี้เขาก็คงจะลืมไปแล้วจริง ๆ ว่าเขาเคยมีช่วงเวลาที่มีความสุขร่วมกับไค แต่ก็อีกนั้นแหละ นั้นไม่ได้แปลว่าเขาลืมไปแล้วว่าเขารักไค
เรย์ตะ!! ไคร้องขึ้นมามือทั้งสองข้างทุบลงไปที่หน้าอกของเรย์ตะสองถึงสามทีก่อนที่เรย์ตะจะรวบตัวของไคเข้ามากอดเอาไว้
ขอโทษ... ขอโทษนะไค แต่ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะตอบนายว่าอย่างไร เรย์ตะกระซิบที่ข้าง ๆ หูของไคก่อนจะกอดไคเอาไว้ให้แน่นขึ้น
... ไคไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านั้น ถึงแม้ว่าในใจนั้นจะรู้สึกเสียใจมากแค่ไหนก็ตาม

อย่าออกไปไหนคนเดียวตอนกลางคืนอีกนะ... เรย์ตะพูดพลางเปิดประตูห้องของไคและให้ไคเข้าไปในห้องเพื่อพักผ่อน ไคไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าช้า ๆ เป็นเชิงตอบรับ
ฉันกลับก่อนนะ... นอนหลับฝันดี เรย์ตะเอ่ยก่อนจะจูบลงบนหน้าผากของไคเบา ๆ และหันหลังเดินจากไป

-*-*-*-*-*-*-

ไอ้อุ๊... แกจะดื่มหนักเกินไปแล้วนะเว้ย รูกิบ่นขึ้นมาเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นกองกระป๋องเบียร์นับไม่ถ้วนกองอยู่เต็มโต๊ะ
ช่างฉัน... ยังไงวันนี้พวกฉันก็จะนอนบ้านนายอยู่แล้ว อุรุฮะตอบขึ้นก่อนจะโยนกระป๋องเบียร์ที่หมดแล้วในมือทิ้งลงกับพื้นหันไปคว้าเอาเบียร์กระป๋องใหม่ขึ้นมาเปิด
เฮ้อ... ฉันน่ะไม่ได้ห่วงแก... แต่ฉันห่วงเบียร์ว่ะ... แกเล่นซดเอา ๆ นั้นมันเบียร์ของข้านะเว้ย รูกิบ่นพลางแย่งเบียร์ในมืออุรุฮะขึ้นมาดื่มแทน
เฮ้ย... นายบ่นไอ้อุ๊มันเป็นชุดแต่มานั่งดื่มซะเองหรอว่ะรูกิ อาโออิที่นั่งอยู่ข้าง ๆ บ่นขึ้นอย่างอารมณ์เสีย
ทำไม... นี้มันเบียร์ฉัน ตังฉัน... ได้ยินป่ะ รูกิตอบก่อนจะนั่งซดเบียร์เป็นเพื่อนอุรุฮะ
ไม่ทำไม... แต่ไหนบอกว่าพอมาถึงที่นี้แล้วฉันจะได้หายข้องใจเรื่องเรย์ตะกับไคมันไง อาโออิว่าก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเบื่อหน่าย
เออ.... ฉันลืมไปเลย... จะให้ฉันเล่าอะไรล่ะ อุรุฮะที่ดูเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่นเอ่ยขึ้น
อันแรกทำไมเรย์ตะกับไคมันถึงทะเลาะกันว่ะ อาโออิถาม
ทำไมน่ะหรอ... เอาเป็นว่าถ้าฉันเป็นไค ฉันก็ฉุนละกัน... กลางคืนนั่งพร่ำบอกรัก พอหลังจากนั้นทำเป็นไม่เห็น นึกแล้วมันน่าให้โมโหหรือเปล่าล่ะ อุรุฮะตอบพลางทำท่าทางฉุนเฉียวประกอบ
ข้อที่สอง... เรื่องมันเกิดตั้งแต่เมื่อไหร่ อาโออิถามอีกครั้งพลางทำท่าคิดอะไรไปเรื่อย
เมื่อไหร่หรอ... นายจำไลฟ์ล่าสุดเมื่อ 2 เดือนก่อนได้ไหม หลังจากจบไลฟ์คราวนั้นแหละ อุรุฮะตอบ
2 เดือนงั้นหรอ!! จู่ ๆ รูกิตะโกนก็ขึ้นมา
ก็ใช่อะดิ... 2 เดือนมันเหมือนน้อยนะ แต่ 2 เดือนที่ไม่ได้รับความรักจากคนที่รักเลยเนี้ยมันทรมานนะ อุรุฮะพูดด้วนสีหน้าเศร้า ๆ นั่งก้มหน้าก้มตามองกองกระป๋องเบียร์ที่ตัวเองเป็นคนกินไปพลาง ๆ
อีกข้อ... นายไปหลงรักไคตั้งแต่เมื่อไหร่ รูกิและอาโออิถามขึ้นมาพร้อม ๆ กัน คำถามที่ทำเอาอุรุฮะถึงกับต้องนั่งกุมขมับ
ไหนพวกนายบอกว่าอยากรู้แค่เรื่องของเรย์ตะกับไคไง อุรุฮะหันไปมองหน้าเจ้าคนคิดคำถามชวนปวดหัวทั้งสองด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ขอโทษ ถ้านายไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรหรอก อาโออิพูดขึ้นพลางทำท่าเหมือนว่าจะลุกขึ้นเดินหนี
ฉันไม่รู้หรอก... ฉันไม่เคยรู้ว่าเมื่อไหร่ที่ฉันรักไค ฉันไม่เคยรู้ว่าความรักนี้มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ อย่างไร ที่ไหน เพราะอะไร ฉันไม่เคยรู้เลย พอฉันรู้สึกตัวขึ้นมา... ฉันก็รู้สึกแค่ว่า ฉันรักไค!! แค่นั้นแหละ อุรุฮะตัดสินใจตอบคำถามที่อาโออิและรูกิถามขึ้นมา ทำให้อาโออิที่คิดจะเดินหนีไปต้องหยุดและกลับมาลงนั่งที่เดิมเพื่อรอฟัง

แสงแดดอ่อน ๆ ในยามเช้าสาดเข้ามากระทบเข้ากับเปลือกตาของร่างหนึ่งที่นอนขลุกอยู่บนเตียงทำเอาร่างนั้นต้องตื่นขึ้นมาคว้าเอาผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาและมุดลงไปนอนคลุมโปงอยู่ข้างในนั้นอย่างหัวเสีย
ตื่นได้แล้วไอ้อุ๊ เสียงตะโกนของรูกิดังขึ้นทำเอาอุรุฮะที่กำลังนอนหลับสบายอารมณ์ต้องลุกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองเบา ๆ อย่างอารมณ์เสีย
เอ้า... รับไป รูกิพูดพลางส่งมือถือของอุรุฮะให้ ก่อนจะชี้ลงไปที่หน้าจอที่เตือนว่ามีข้อความเข้ามา

อุรุฮะ... นายอยู่ที่ไหน...
ฉัน... มีเรื่องอยากจะขอร้องนาย
มาหาฉันทีได้โปรด...
... ไค ...

เมื่ออุรุฮะเห็นข้อความนั้นก็รีบลุกขึ้นจากเตียงจัดการล้างหน้าล้างตาแต่งตัวให้เรียบร้อยรีบวิ่งออกจากบ้านของรูกิมุ่งตรงไปยังห้องของไคทันที

-*-*-*-*-*-*-

ไคที่ไม่รู้ว่าเขาควรจะทำอย่างไรต่อไปดีนั่งเหม่อลอยมองออกไปทางหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย นั่งมองท้องฟ้าในยามเช้าอันสดใส ก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลงรับฟังเสียงร้องของเหล่านกตัวน้อย ๆ ที่มาแข่งกันร้องอยู่ข้างหน้าต่างห้องของเขา ราวกับว่าพวกนกเหล่านั้นกำลังร้องเพลงเพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้น และดูเหมือนว่าเสียงของเหล่านกพวกนั้นจะเป็นยาที่ดีทีเดียวสำหรับเขา มันทำให้เขารู้สึกสงบและสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ก๊อก ๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นที่หน้าประตูห้องของไคทำเอาไคที่นั่งเหม่อลอยสะดุ้งน้อย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูให้แก่แขกผู้มาเยือน
อุรุฮะ นายเองหรอ ไคเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเป็นอุรุฮะก่อนจะโดดโผเข้ากอดคนตรงหน้าทันที
ก็ฉันน่ะสิ... นายเป็นคนเรียกฉันมาเองแท้ ๆ อุรุฮะตอบอย่างงอน ๆ พลางลูบเส้นผมสีดำสนิทของไคไปมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะกอดร่างบาง ๆ ที่กอดเขาไม่ยอมปล่อยนั้นเอาไว้แน่นราวกับว่าไม่อยากจะให้ร่างบาง ๆ ในอ้อมกอดนี้ห่างจากตัวเขาไปไหนทั้งสิ้น
อือ... อุรุฮะฉันเจ็บ... ไคร้องเมื่ออุรุฮะเริ่มจะกอดเขาแรงขึ้น เมื่ออุรุฮะได้ยินก็ค่อย ๆ ปล่อยไคออกจากอ้อมกอดของตัวเองไป
ขอโทษนะ... ว่าแต่เรียกฉันมามีอะไรหรือเปล่าอุรุฮะก้มศีรษะน้อย ๆ เป็นเชิงขอโทษก่อนจะถามถึงเหตุผลที่ไคเรียกเขามาที่ห้อง
... ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องนาย... ไคตอบ คำตอบของไคเล่นเอาอุรุฮะถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว

-*-*-*-*-*-*-

ห้องนี้เป็นไงมั้ง ถูกใจไหมยูทากะคุง ชายหนุ่มวัยกลางคนท่าทางเป็นมิตรเดินเข้ามาถามไคที่กำลังสำรวจห้องพักขนาดใหญ่สุดหรูที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีที่แบบนี้ด้วยที่ชานเมืองโตเกียว
สุดยอดเลยครับ... ขอบคุณนะอุรุฮะ ไคหันกลับไปตอบก่อนจะเดินยิ้มอย่างอารมณ์ดีเข้าไปขอบคุณเพื่อนสนิท
ฉันซะอย่าง... อีกอย่างแถวนี้มีห้องซ่อมที่ญาติห่าง ๆ ของฉันเป็นเจ้าของอยู่ด้วยนะ อุรุฮะส่งยิ้มให้ไค
ตกลงเอาห้องนี้ใช่ไหมโคโย ยูทากะคุง ชายหนุ่มวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้น
เออ... แล้วค่าเช่าห้องนี้เท่าไหร่หรอครับคุณลุง ไคเอ่ยถามขึ้น
ไม่ต้องหรอก... เพื่อนของโคโยจะมาอยู่ทั้งที ตามสบายเลยนะ จะอยู่นานแค่ไหนก็ตามสบายเลย ชายหนุ่มวัยกลางคนเอ่ยขึ้นก่อนจะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
ขอบคุณ ขอบคุณมาก ๆ นะครับ ไคหันไปขอบคุณคุณลุงที่เป็นเจ้าของแมนชั่นนี้แถมยังเป็นคุณลุงของอุรุฮะด้วยรอยยิ้ม โดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่าอุรุฮะนั้นได้แอบมองเขาอยู่ห่าง ๆ

-*-*-*-*-*-*-

นายจะย้ายมาอยู่ที่นี้วันนี้เลยหรอ อุรุฮะถามเพื่อนสนิทขณะที่นั่งอยู่ในร้านอาหารที่ไม่ใกล้ ไม่ไกลจากแมนชั่นสุดหรูของคุณลุงนัก
อืม... ใช่ วันนี้แหละ วันนี้เลย ไคตอบ
ทำไมล่ะไค แมนชั่นที่นายอยู่ฉันว่ามันก็ไม่เห็นมันเลวร้ายอะไรเลย แถมยังไปไหนมาไหนสะดวกด้วย อุรุฮะถามถึงสาเหตุที่ไคอยากจะย้ายมาอยู่ที่ชานเมืองทั้ง ๆ ที่ลำบากกว่าอยู่ในเมือง ถึงแม้ว่าห้องพักจะใหญ่โต และหรูหรากว่าก็เถอะ แต่ว่าไคไม่ใช่คนที่จะมาเลือกที่อยู่ด้วยเหตุผลแบบนี้แน่
แค่อยากหนีแน่ะ... อยากหนีไปให้ไกล นายน่าจะรู้ดีว่าฉันยังไม่อยากพบเขา ไคตอบด้วยสีหน้าเศร้า ๆ
อืม... ฉันเข้าใจนายดี... ฉันจะไม่บอกใครว่านายอยู่ที่นี้ โอเคไหม อุรุฮะพูดก่อนจะยิ้มน้อย ๆ ให้ไค

To be con...

- - -

ถึงทุกคนที่พยายาม Tag เรามาแล้ว

รอก่อนนะตะเอง เด๋วเค้าค่อยทำ

(ดองไว้กี่ tag แล้วนะ)