อุตสาห์ดองไปนาน ๆ แล้วว่าจะกลับมาอัพเรื่องดี ๆ สนุก ๆ เฮฮา และน่าประทับใจ

เกี่ยวกับพี่ ๆ เพื่อน ๆ ที่มหาลัยสักหน่อย

ดูเหมือนจะต้องถูกคั้นด้วยอะไรบางอย่างที่เพิ่งไปเจอมาซะล่ะ

ตอนแรกก็ว่าจะไม่อัพนะ แต่มันอดไม่ได้จริง ๆ

- - -

เรื่องมันเริ่มที่วันอาทิตย์ที่ 22 มิถุนายน

ผมกับแม่ถูกชวนให้ไปมีทฯกับเหล่าคนในกลุ่มเดียวกันในเกมส์ที่ผมกับแม่เล่นอยู่

ที่ร้านอาหาร ร้านนึง

ตอนแรกก็ไม่มีอะไร เข้าไปนั่งกิน พูดคุย เฮฮา ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จนเกือบ ๆ จะออกจากร้าน

ผมกับน้องคนนึงเดินไปตักอาหารกัน

ระหว่างที่ผมเดินถือชามเดินมองหาของที่จะตักอยู่นั้น

ผู้ดีนางนึงที่กำลังตักอาหารอยู่หันขวับมาชนผม

จนซุปในมือคุณเธอหกใส่แขนตัวคุณเธอเอง

แน่นอนว่า ผมขอโทษ ขอโทษไปหลายครั้งด้วย

แต่คุณเธอก็ยังคงตีหน้าไม่พอใจใส่

โอเค ผมเข้าใจ เจอแบบนี้เข้าไปคงยิ้มไม่ออกหรอก

แต่เหมือนคุณเธอจะแค้นฝังหุ่น

เพื่อนคุณเธอถามว่า เป็นไรไหม

คุณเธอก็ตอบเหมือนมาประชดผมว่า ก็ร้อนอะดิ

ด้วยน้ำเสียงที่โมโหผมสุดขีด

ผมก็ขอโทษคุณเธอไปอีกรอบ

และถือว่าคำขอโทษครั้งนั้นเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่ผมจะพูดกับคุณเธอ

เพราะผมไม่ได้ตั้งใจนี่

แล้วผมก็ขอโทษไปแล้ว เพราะคิดว่าตัวผมผิดเองที่เดินไปให้คุณเธอชน

จนคุณเธอต้องโดนซุปหกใส่

แต่ก็แอบสงสัยนะ

ทำไมคุณเธอไม่คิดว่าตัวเองก็ผิดมั้ง

ในเมื่อจู่ ๆ คุณเธอก็หันขวับมาอย่างรวดเร็วโดยไม่ดูว่ามีใครเดินมาหรือเปล่า

ก็ไม่ได้อยากให้คุณเธอขอโทษผมนักหรอก

แต่มันแอบแค้น

ที่ว่า ขอโทษ ไปแล้ว แต่คุณเธอยังทำเหมือนผมไม่สนใจ

เดินไปหาพนักงาน พูดอะไรกับพนักงานก็ไม่รู้ล่ะ

ก่อนจะลงท้ายด้วยประโยคที่ผมได้ยินเต็มสองหู

"โดนเด็กชน"

เออ... ผมเด็กครับ

เด็กมาก เด็กกว่าคุณจริง ๆ ครับ

แต่ผมคิดว่า ระดับการควบคุมอารมณ์ของผมดีกว่าคุณนะครับ

ถ้าคุณเห็นผมเป็นเด็กจริง

ทำไมไม่คิดว่ามันเป็นการกระทำของเด็กล่ะ ใส่ใจ เคียดแค้นอะไรผมมากมายครับ

กลายเป็นว่า กลับเป็นผมมากกว่ามั้งครับ

ที่เห็นคุณเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

ที่อายุมากกว่าผม มีการศึกษา หน้าตาพอใช้ มีเงินทองมากมาย มีงานที่ดีทำ มีเพื่อนฝูง

แต่กลับไม่รู้จักคำว่า "การให้อภัย"

เจอคนแบบนี้เข้าไป

คำสั่งสอนของแม่ที่เคยบอกว่า

"พูดคำสองคำให้ติดปาก ขอโทษ และ ขอบคุณ"

คงใช้ไม่ได้ซะล่ะ

คงต้องใช้การปลงแทน

*ยิ้ม*

- - -

ที่เอามาบ่นในบล๊อก ไม่ได้ต้องการหาเรื่องคุณเธอ หรือประจาญคุณเธอ

แต่เพราะผมอยากเล่าก็เท่านั้นแหละ

ก็บล๊อกนี่เป็นของผมนี่ จริงไหม?

ผมก็แค่อยากแบ่งปันประสบการณ์ที่เจอมาในวันนั้นให้คนที่เข้ามาอ่านก็เท่านั้นเอง

ไม่ผิดกฎหมายเนอะ?

- - -

ป.ล. คิดถึง -ติ๊ด- ว่ะ
ป.ล. 2 เหมือนว่าจะเป็นหวัดอีกแล้ว
ป.ล. 3 พรหมลิขิตมันมีจริง (ฮา)
ป.ล. 4 เบื่อ -ปิ๊บ- จัง
ป.ล. 5 ยังรักคน ๆ เดิม มากขึ้น ๆ ๆ (อร๊าย~)
ป.ล. 6 "ผมกลัวผีครับ!!" บล๊อกนี่ผีเยอะซะด้วยสิ กรั่ก ๆ

Comment



smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry

แง่มๆ

สำหรับคนอย่างนี้ ขอโทษ 'แค่' ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

บางทีการที่เรา พูด ขอโทษ มากเกินไปนั้น เค้าอาจจะไม่เห็นคุณค่าของมันก็ได้นะ

ขึ้นอยู่กับนิสัย(สันดาน)ของคนด้วยอะ

สู้ๆ พี่สาว อย่าคิดมาก
ถ้าพูดว่าขอโทษแล้วไม่ฟัง
ก็ไม่ต้องสนใจดีกว่า ปล่อยให้เจ๊แกบ้าไปคนเดียว -*-

เด็กกว่า แต่การกระทำของเค้าพี่ว่าโคตรทารก
**ตบบ่า**
อย่าเอาเรื่องของคนแบบนี้มาคิดเลยลูก
ขอโทษ อย่าพูดมากนะ พูดครั้งเดียวต่อกรณีก็พอ
คิดถึงจ่ะ 555+

#3 By AiBikU on 2008-06-23 20:02

พี่
ผมว่าผู้หญิงพรรค์นั้นไม่มีค่าพอให้เก็บมาคิด ^^+

หนหน้าผมเชียร์ให้พูดว่า "สมน้ำหน้า แล้วใครจะทำไม"
*/me หนีไป

#4 By MaaYa [LinE] v. Valentine on 2008-06-23 20:30

อย่าไปคิดมากเด้อ ก็งี้แหละ เสื้อผ้าชีคงซื้อมาจากมืองนอก ตัวละ แสนสอง ไม่ก็เป็นวันนั้นของเดือน 55

#5 By sakura on 2008-06-25 18:20

ช่าย น่ารักจิงๆๆ ไม่เป็นไรหรอก ไม่อัพก็ได้ แค่ไม่ลืมวันเกิดคุณท่านเขาก็พอแล้วเนอะ



อืมเคยเหมือนกัน เหตุการณ์แบบนี้ ไม่ชอบเลย ที่จริงแล้วคุณเธอผิดด้วยซ้ำ มาชนเราแท้ๆๆ

ปิ่นจัง ///

ไม่ได้มีคนเรียกแบบนี้มานานแล้วนะนี้

#6 By PIN on 2008-07-05 12:26

โอ้น้องสาว หายยยยไปเลยนะเนี่ย คิดถึงจริงเลย
ขอบคุณน้าที่เป็นห่วงกันหลายๆเรื่อง อิอิ ซึ้งแทบน้ำตาเล็ด เว่อไป..

อ่านบลอกของน้องสาวแล้วเห็นด้วยทุกประการเลย ประหนึ่งเข้าไปอยู่ในเหตุการ์ด้วย เพราะเล่าได้เห็นภาพดี
คนเรามีหลายประเภทแหละ และที่เจอก็เป็นประเภทหนึ่ง ก็ต้องปลงอ่าแหละ sad smile

#7 By [LightSaber] on 2008-07-17 02:33

คนเรามีพื้นฐานอารมณ์ไม่เหมือนกัน มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์ในช่วงนั้นด้วย เขาอาจจะไปหงุดหงิดกับใครมาก่อนแล้วก็ได้ embarrassed ไม่ต้องใส่ใจมากหรอกค่ะ ไม่ใช่ญาติเรา open-mounthed smile